Archive for Abril, 2011

Abr 28 2011

Xabier P. Docampo: querida amiga, querido amigo

Aquí me tes escribindo outra carta. Esta vai dirixida a ti porque, en estando as anteriores dirixidas ás persoas que eu amo e trataren todas elas do papel que cumpren as palabras nese amor, cómpre que agora che dirixa a ti unha que sexa coma o símbolo das moitas outras que me gustaría escribir, polo menos tantas como persoas amei ou me deron o seu amor. Penso que ti, como membro destacado da confraría dos que amamos as palabras, dos que sabemos que elas enxendran o mundo, podes moi ben ser o destinatario de tantas que non escribín.
Son aquelas que necesito escribir, porque as cartas teñen sempre un dobre destinatario. Un é aquel a quen van dirixidas e lle son enviadas, pero hai outro, que é o que as escribe, porque toda escritura é sempre un treito de camiño feito polo vieiro que nos conduce a nós mesmos. Toda palabra pronunciada ou escrita fálalle de si mesmo ao que a emite ou a escribe, coma toda aquela que escoitada ou lida, fálalle de si ao que a escoita ou a le.
Por iso esta carta, coma todas, non é tanto para falarche de min como o é para falarme a min. Mais, se cando a leas sentes que che fala de ti, entón é que as palabras cumpriron tamén en ti a súa última función: a de nos axudaren a nos coñecer e recoñecer.
(…)
Pero con esta carta quero axudarche a lembrar a responsabilidade que adquirimos cada vez que alguén nos conta unha historia, e que tamén vale para as historias que lemos. Cada vez que somos admitidos a esa cerimonia máxica da narración, na que se nos entrega a palabra cunha xenerosidade e desprendemento totais, sómolo coa intención de que nos convertamos en narradores desas mesmas historias, en xenerosos doadores da palabra, e así organizar a infinita arañeira de narradores que se van pasando os relatos a través do tempo e do espacio. Faino así e recibirás o pago de seres eterno, porque a túa palabra nunca perecerá.
Máis nada por esta.
Unha forte aperta.
__
Do libro Catro cartas

Comentarios desactivados en Xabier P. Docampo: querida amiga, querido amigo

Abr 27 2011

Papulosa

Published by under latín dos canteiros

Carta

Comentarios desactivados en Papulosa

Abr 24 2011

Xalabra

Published by under latín dos canteiros

Palabra

Comentarios desactivados en Xalabra

Abr 22 2011

Luis Sepúlveda: ardorosamente

Luego de comer los sabrosos camarones, el viejo limpió prolijamente su placa dental y la guardó envuelta en el pañuelo. Acto seguido, despejó la mesa, arrojó los restos de comida por la ventana, abrió una botella de Frontera y se decidió por una de las novelas.
Lo rodeaba la lluvia por todas partes y el día le entregaba una intimidad inigualable.
La novela empezaba bien.
“Paul la besó ardorosamente en tanto el gondolero, cómplice de las aventuras de su amigo, simulaba mirar en otra dirección, y la góndola, provista de mullidos cojines, se deslizaba apaciblemente por los canales venecianos.”
Leyó el pasaje varias veces, en voz alta.
¿Qué demonios serían las góndolas?
Se deslizaban por los canales. Debía tratarse de botes o canoas, y, en cuanto a Paul, quedaba claro que no se trataba de un tipo decente, ya que besaba “ardorosamente” a la niña en presencia de un amigo, y cómplice por añadidura.
Le gustó el comienzo.
Le pareció muy acertado que el autor definiera a los malos con claridad desde el principio. De esa manera se evitaban complicaciones y simpatías inmerecidas.
Y en cuanto a besar, ¿cómo decía? “Ardorosamente”. ¿Cómo diablos se haría eso?
Recordó haber besado muy pocas veces a Dolores Encarnación del Santísimo Sacramento Estupiñán Otavalo. A lo mejor en una de esas ocasiones lo hizo así, ardorosamente, como el Paul de la novela, pero sin saberlo.
__
Do libro Un viejo que leía novelas de amor

Comentarios desactivados en Luis Sepúlveda: ardorosamente

Abr 20 2011

Acalmar delicos

Published by under latín dos canteiros

Bicar


__
Imaxe atopada aquí

Comentarios desactivados en Acalmar delicos

Abr 18 2011

Jandir

Published by under latín dos canteiros

Comer


__
Imaxe atopada aquí

Comentarios desactivados en Jandir

Abr 16 2011

De paso

Published by under palpuxeando

Estela está baleirando todos os andeis e enchendo de moreas de libros o chan do corredor, do cuarto de estar e da entrada. Tocaba recolocación. Había anos que non o facía. Soa o teléfono.
– Estou de paso e chamábate por se baixas á vila e tomamos un viño.
– Pero será posible, ¿non quedaramos que a seguinte vez que estiveses de paso chamabas o día anterior? Non podo baixar, estou derreada. Pero ven e tomámolo aquí, xa sabes que na casa outra cousa non haberá pero viño, queixo e xamón…
Paco chega co seu amplo sorriso que vai minguando cando ve as ducias de moreas de libros que hai camiño do sofá. Na mesa están a botella de viño aberta, as dúas copas e unha bandexa co xamón, o queixo e o pan.
– Imos ver Estela, ¿que vai pasar contigo? Isto é cíclico –di sinalando os libros– Cada vez que o fas algo pasa contigo. Desta volta, ¿con que nos vas sorprender?
– É que había tempo que non recolocaba os libros, nin lles quitaba o po. Oes, que a túa Rosiña cambia os mobles de sitio catro ou cinco veces ao ano e non lle das importancia.
– Si, é certo. O dela é normal, faino despois das meirandes broncas que temos e ti, isto que fas cos libros, sempre precede a algo forte. ¿Canto hai que nos coñecemos? ¿quince, dezasete anos? Tanto ten. Nese tempo, que eu recorde, houbo tres recolocacións: na primeira separácheste, na segunda decidiches cambiar de traballo, na terceira… Ben, a terceira non foi cousa túa pero era como se o ventaras. E agora esta.
Estela non caíra na conta e non vía tales coincidencias. Eran cousas de Paco. El éche así, como di Rosa.
Días despois, a piques de rematar coa recolocación de libros, Alberto fíxolle unha proposta: xa chegara o momento de viviren xuntos.
Estela decidiu que nunca máis quitaría os libros dos andeis, así tivesen toneladas de po enriba.

Comentarios desactivados en De paso

Abr 14 2011

Llastir

Published by under latín dos canteiros

Pasar


__
A foto é de Len Bernstein

Comentarios desactivados en Llastir

Abr 12 2011

Diolvo

Published by under latín dos canteiros

Po


__
Imaxe atopada aquí

Comentarios desactivados en Diolvo

Abr 10 2011

Camilo Franco: os anos perdidos

Saíu aquel primeiro domingo despois de doce anos de matrimonio mal levado. Durante as seis horas seguintes pareceulle que estaba debutando en todas as cousas que facía. Abriu portas novas, saudou algúns incrédulos, sorriulles a moitos nenos, sentiuse tentada na mirada dos homes acompañados e desconfiada dos ollos solitarios. A banda municipal asaltaba unha napoleónica sinfonía e ela atravesou por un mundo renacido de xente confiada, con caras lavadas e recén peiteadas, con gravatas de domingo, con colonias de mareante dozura. Con cada un dos matices foi recuperando os anos perdidos.
__
Do libro Palabras contadas

Comentarios desactivados en Camilo Franco: os anos perdidos

Next »