Archive for Xaneiro, 2012

Xan 06 2012

¡Xa está ben de tanto vivir!

Published by under palpuxeando

Amalia, a miña madriña, cumpría anos en decembro. No Nadal dos seus oitenta e cinco dixo que ese sería o seu último ano con nós. Díxoo con esa serenidade que a caracterizaba e que eu tanto lle envexaba. Daquela non morreu, empezando así a tradición de lembrarnos todos os anos que ese sería o derradeiro Nadal.
Cando cumpriu os oitenta e nove empeñouse en facernos un agasallo a miña nai e a min, para que a recordásemos porque ese, definitivamente, ía ser o derradeiro. Decidiu que para miña nai sería un abrigo de visón e para min un chaquetón de mouton, asegurándome que “non se lle nota nadiña que é natural”. Convenceume para ir velo. Recoñecinlle que o chaquetón era moi bonito pero que se notaba moito que era auténtico. Probeino para contentala mentres ela argumentaba, para asombro da dona da tenda, que non parecía natural, que parecía unha boísima imitación. Saímos de alí coa promesa de que o pensaría. Ao outro día chegueille cunha proposta.
—Estiven pensando que polo mesmo prezo do chaquetón poderías facerme un agasallo marabilloso e útil: un armario para a miña habitación.
—Xa, pero o armario non me vale. Eu quero facerche un agasallo especial, só para ti, para que cando o poñas te lembres de min.
—Non me fai falla ningunha cousa especial para lembrarme de ti, ben o sabes. E se de lembrar se trata pensa que ao armario vereino dúas veces ao día, polo menos, e o chaquetón non porque non vou poñelo todos os días.
Botouse a rir e dixo que ela non me regalaba un armario, que onde se vira tal cousa.
Días antes do seu noventa e cinco aniversario sentiuse mal. A súa médica foi visitala e non lle atopou nada novo: tensión alta e corazón feble. Cando fun vela díxome que xa sabía que non tiña nada que o que lle pasaba era que xa estaba cansa de vivir, que levaba de emprestado desde os oitenta e cinco e que xa estaba ben de tanto vivir.
—Ou sexa que hoxe espertaches decidindo que xa está ben de tanto vivir e ¿como vas facer?
—¿Como vou facer o que?
—¿Como vas deixar de vivir? Porque o tes ben difícil, non tes maneira de tirarte pola ventá e de conseguilo… ¡Só son dous pisos!. ¿Folga de fame? Coa miña nai sabes que é imposible. ¿Sobredose de pastillas da tensión?
—Tampouco, damas túa nai —di morta da risa.
—En fin témolo complicado. ¿Sabes que? Vou polo ronsito que axuda a pensar. ¿Ti queres?
—Eu, mellor, un coñac.
Preparei os chupitos na sala escoitando o dúo formado polo meu pai morto da risa, que me pediu “outro de coñac”, e pola miña nai alporizada recordándome que “Amalia tiña a tensión altísima e o corazón moi feble”, ao que lle contestei que si, que dende había trinta anos.
Bebemos os chupitos en silencio, ela metida na cama e eu sentada aos seus pés. Cando rematei o meu dixen:
—Non sei a ti, pero a min aínda non me veu a solución. ¿Mandámoslle outro?
Botou a rir.
—¿Ti non tes que ir traballar? Non quero que perdas o tempo comigo nin que te preocupes. Estou ben, aínda que diga que quero morrer estou ben. Só estou cansa de seguir viva despois de tanto tempo de que se foran os meus… ¿Sabes o que me está a pasar? Que boto en falta ao meu home, á miña nai, aos meus irmás. Sinto a súa falta e quero irme. Só teño pena por unha cousa: polo único que me dá pena morrer é porque vou deixar de verte. E agora vaite que vou durmir.
Daquela tampouco deixou de vivir.
No fin de ano do Nadal dos seus cen anos non botou o discursiño de sempre. Parolou, riu, pediulle á miña sobriña o gorro, as boas de cores e o matasogras e chamoulle “ruín” ao meu pai porque se serviu a segunda copa de coñac e a ela nin lle preguntou se quería. Deitouse ás catro da mañá. As catro e media fun vela e aínda estaba esperta. Dixo en ton ben alto e mirando ao teito:
—Habíache tempo que non o pasaba tan ben.
Miroume, chiscoume un ollo e dixo, moi baixiño:
—Estou xogando ao engano co de arriba.
Seguiu xogando corenta e cinco días máis ata que lle gañou.

Comentarios desactivados en ¡Xa está ben de tanto vivir!

Xan 05 2012

Xeva xida

Published by under latín dos canteiros

Madriña

Comentarios desactivados en Xeva xida