palpuxeandoArchive for the '' Category

Mai 11 2012

Non todas as moscas serven

Published by under palpuxeando

O derradeiro día das vacacións adoito dedicalos ás compras que quedaron sen facer coa nostalxia xa instalada no corpo e obrigando aos ollos a filmar, de novo, os sitios onde tan ben o pasei. Case nunca coinciden estes cos lugares das compras, pero desta volta si, pois aínda me esperaban unhas risas no posto de tés e especias no mercado de Essaouira. Alá fun mercar unha combinación de herbas que daban como resultado unha infusión ben saborosa e sobre todo enerxética. Acompañábame unha rapaza que falaba francés e algo de árabe, cousa imprescindible para facerme entender. Fixo o pedido, tal como nos dixera o seu mozo, cunha mestura de palabras árabes e francesas que lle sorprenderon moito ao home do posto pois os estranxeiros non coñeciamos esa infusión. A rapaza explicoulle por que a coñeciamos engadindo que era para min. Preparou paquetiños coas diferentes herbas mentres falaba e dubidei das palabras soltas que cría escoitar: spanish fly, afrodisiac, tré bien, madame… Pregunteille á miña acompañante se nos estaba a vender un afrodisíaco ao que ela asentiu. Pensei que o de spanish fly non me cadraba. Estaba a rir de min mesma polo mal que pillara as cousas, cando o home abre un bote e bota na súa man unhas cantas moscas repetindo o de afrodisiac spanish fly convidándonos a compralas, que seica era moi bo. A rapaza torceu a cara cun xesto de noxo mentres eu preguntaba o de se seguro que eran spanish fly ao que respondeu cun authentiques e co sorriso de triunfador na venda alumeando a súa cara. Nese momento veume á cabeza “As mamás matamoscas” (do libro Melodía de días usados) e para sorpresa da rapaza pedinlle que fose traducindo as miñas preguntas. Á de como se tomaban contestou que machucándoas e botándoas en calquera bebida. Á de se de verdade producían efecto dixo, todo fachendoso, que si, que el xa o probara. Á de canto custaban respondeu que non eran baratas. Entón fíxenlle unha proposta: que onde eu vivía había moitas spanish fly, que as nais en xeral eran grandes cazadoras de moscas cos panos da cociña, cos mandís, co que fose e que non as esmagaban (este sempre foi un misterio para min, co golpe que lles daban e morrían enteiras), co cal eu podería xuntalas, mandáballas e iamos a medias co negocio. Botou a rir e aceptou o trato coa condición de que as probase antes, non fora ser que non valesen, porque xa se sabe: non todas as moscas teñen as mesmas propiedades.

Comentarios desactivados en Non todas as moscas serven

Abr 30 2012

Fatiga de libros

Published by under palpuxeando

Houbo unha época na que me desaparecían libros. En realidade era eu a culpable por emprestalos. Pero ¿que facer cando o reclamas e contestan que non llo deixaches? ¿E que facer coa rabia que che entra cando acontece cunha edición imposible de conseguir? “Reciclala —dicía un amigo meu— podes transformala en empeño; con rabia non vas conseguir nada e con empeño igual si”. Seguindo o seu consello decidín artellar estratexias para recuperalos. Poucas veces o conseguín, pero o empeño debía quedar ben instalado na miña cabeza pois, co tempo, atopaba o libro na mesma edición. A primeira vez que pasou foi en Barcelona, nunha librería de vello na que estaban facendo expurgo para tirar ou saldar libros estragados de máis. Eu estaba enfronte dun andel vendo o que alí había cando un dos empregados achégase cunha morea de libros deixándoa ao meu carón. Fixeime no lombo dun deles e resultoume coñecido. Ao velo ben levei unha alegría: era a mesma edición dun dos emprestados e xamais devoltos. Saquei todos os libros que estaban enriba mentres o empregado non deixaba de mirarme. Cando chegou onda min xa case rematara de colocar todo como estaba e antes de que abrise a boca dixen que me levaba ese libro. Achegueime ao mostrador para pagalo e o libreiro, di:
Este está fatigado, espere que le busco otra edición —e marchou sen darme tempo a preguntarlle que quería dicir co de “fatigado”. Ao velo regresar con outro máis “novo” entendino.
Este está mejor —di.
Si, pero yo quiero este —dixen collendo o outro e con intención de non soltalo.
Este está practicamente nuevo y ese, es de los más fatigados, como ya le dije.
—Ya, pero yo quiero este porque esta edición era la que yo tenía y lo presté y nunca más supe de el y no me importa que esté cansado, agotado, muy fatigado o lo que sea. Quiero este.
—¡No se hable más!
—dixo mentres metía o libro nunha bolsa.
Meses máis tarde volvín pola librería: é visita obrigada cando vou a Barcelona. Ao entrar saudei ao libreiro e contestou ao saúdo engadindo:
Por si le interesa, al fondo a la derecha hay un cajón de libros muy pero que muy fatigados.

Comentarios desactivados en Fatiga de libros

Mar 17 2012

Mercando peixe

Published by under palpuxeando

Como todos os sábados, Carme está no posto de peixe de Rosario decidindo que levará, aínda que sabe que acontecerá o de sempre: ao final mercará o que Rosario queira. As primeiras veces, Carme discutía un pouco con ela pero deixou de facelo perante a grande argumentación de “déixate guiar, mira que che dou o menú feito para tres días, deberías agradecerme non ter que pensalo”. Aínda así, cada sábado, facían o ritual de sempre.
– ¿Que che poño, miña nena?
– Vou levar esa pescada, un quilo de rapantes e outro de xurelos.
– Xurelo si, pero para facer ao forno. No sitio da pescada, castañeta, que mira que ollos ten. E linguados, que aínda che están vivos.
Rosario limpa o peixe mentres lle pregunta a Carme pola súa nai, polo traballo… o caso é parolar. Achéganse ao posto dúas mulleres falando. A Carme e a Rosario dalles tempo de escoitar:
– … con todo o que temos enriba e el, así que me meto na cama, xa quere festa.
– Sonche así, eles só pensan niso. Mira, ten a pescada a bo prezo e parece fresca.
Rosario, concentrada na limpeza do peixe, di:
– Canto mellor nos iría a nós se ao irmos para a cama só pensasemos en querer festa.
As mulleres miran para Rosario, míranse entre elas e marchan. A Carme dálle a risa.
– Creo que perdeches de vender.
– ¡Diso nada! Perderon elas de comprar, que non é o mesmo.

Comentarios desactivados en Mercando peixe

Mar 02 2012

Man pausada

Published by under palpuxeando

I want a man with a slow hand
I want a lover with an easy touch
I want somebody who will spend some time
Not come and go in a heated rush
I want somebody who will understand
When it comes to love I want a slow hand (*)

Recordo a Isabel cantando sempre este anaco de melodía logo dalgún longo silencio. Divertíame que o fixese e divertíame máis pensar que era unha especie de pregaria in-consciente ao universo. Chamoume hai uns días e no medio da parola falamos do seu compañeiro, co que leva vivindo cinco anos. Non puiden evitar preguntarlle se era o home de man pausada que tanto pedira. Contestoume que si, no medio das risas que botamos, engadindo unha morea de virtudes que anubraban os defectos enumerados para rematar dicindo que o mellor de todo era que dende que o coñecera a ela íalle de marabilla, que era o seu talismán, que todo lle saía ben. Ao escoitala dicir o de todo lle saía ben a miña cabeza fixo un repaso das desfeitas que me aconteceron nos últimos tempos e deseguido pensou aquilo de “por que carajos non lle faría os coros cando ela cantaba? Só cos coros daría abondo para ter menos desfeitas, non si?”.
__
(*) Da canción Slow hand, The Pointer sister
Quero un home de man pausada
quero un amante de doce tacto
quero alguén que me adique tempo
que non veña e marche ás présas.
Quero alguén que entenda
que, tratándose de amor, quero unha man pausada.

Comentarios desactivados en Man pausada

Xan 06 2012

¡Xa está ben de tanto vivir!

Published by under palpuxeando

Amalia, a miña madriña, cumpría anos en decembro. No Nadal dos seus oitenta e cinco dixo que ese sería o seu último ano con nós. Díxoo con esa serenidade que a caracterizaba e que eu tanto lle envexaba. Daquela non morreu, empezando así a tradición de lembrarnos todos os anos que ese sería o derradeiro Nadal.
Cando cumpriu os oitenta e nove empeñouse en facernos un agasallo a miña nai e a min, para que a recordásemos porque ese, definitivamente, ía ser o derradeiro. Decidiu que para miña nai sería un abrigo de visón e para min un chaquetón de mouton, asegurándome que “non se lle nota nadiña que é natural”. Convenceume para ir velo. Recoñecinlle que o chaquetón era moi bonito pero que se notaba moito que era auténtico. Probeino para contentala mentres ela argumentaba, para asombro da dona da tenda, que non parecía natural, que parecía unha boísima imitación. Saímos de alí coa promesa de que o pensaría. Ao outro día chegueille cunha proposta.
—Estiven pensando que polo mesmo prezo do chaquetón poderías facerme un agasallo marabilloso e útil: un armario para a miña habitación.
—Xa, pero o armario non me vale. Eu quero facerche un agasallo especial, só para ti, para que cando o poñas te lembres de min.
—Non me fai falla ningunha cousa especial para lembrarme de ti, ben o sabes. E se de lembrar se trata pensa que ao armario vereino dúas veces ao día, polo menos, e o chaquetón non porque non vou poñelo todos os días.
Botouse a rir e dixo que ela non me regalaba un armario, que onde se vira tal cousa.
Días antes do seu noventa e cinco aniversario sentiuse mal. A súa médica foi visitala e non lle atopou nada novo: tensión alta e corazón feble. Cando fun vela díxome que xa sabía que non tiña nada que o que lle pasaba era que xa estaba cansa de vivir, que levaba de emprestado desde os oitenta e cinco e que xa estaba ben de tanto vivir.
—Ou sexa que hoxe espertaches decidindo que xa está ben de tanto vivir e ¿como vas facer?
—¿Como vou facer o que?
—¿Como vas deixar de vivir? Porque o tes ben difícil, non tes maneira de tirarte pola ventá e de conseguilo… ¡Só son dous pisos!. ¿Folga de fame? Coa miña nai sabes que é imposible. ¿Sobredose de pastillas da tensión?
—Tampouco, damas túa nai —di morta da risa.
—En fin témolo complicado. ¿Sabes que? Vou polo ronsito que axuda a pensar. ¿Ti queres?
—Eu, mellor, un coñac.
Preparei os chupitos na sala escoitando o dúo formado polo meu pai morto da risa, que me pediu “outro de coñac”, e pola miña nai alporizada recordándome que “Amalia tiña a tensión altísima e o corazón moi feble”, ao que lle contestei que si, que dende había trinta anos.
Bebemos os chupitos en silencio, ela metida na cama e eu sentada aos seus pés. Cando rematei o meu dixen:
—Non sei a ti, pero a min aínda non me veu a solución. ¿Mandámoslle outro?
Botou a rir.
—¿Ti non tes que ir traballar? Non quero que perdas o tempo comigo nin que te preocupes. Estou ben, aínda que diga que quero morrer estou ben. Só estou cansa de seguir viva despois de tanto tempo de que se foran os meus… ¿Sabes o que me está a pasar? Que boto en falta ao meu home, á miña nai, aos meus irmás. Sinto a súa falta e quero irme. Só teño pena por unha cousa: polo único que me dá pena morrer é porque vou deixar de verte. E agora vaite que vou durmir.
Daquela tampouco deixou de vivir.
No fin de ano do Nadal dos seus cen anos non botou o discursiño de sempre. Parolou, riu, pediulle á miña sobriña o gorro, as boas de cores e o matasogras e chamoulle “ruín” ao meu pai porque se serviu a segunda copa de coñac e a ela nin lle preguntou se quería. Deitouse ás catro da mañá. As catro e media fun vela e aínda estaba esperta. Dixo en ton ben alto e mirando ao teito:
—Habíache tempo que non o pasaba tan ben.
Miroume, chiscoume un ollo e dixo, moi baixiño:
—Estou xogando ao engano co de arriba.
Seguiu xogando corenta e cinco días máis ata que lle gañou.

Comentarios desactivados en ¡Xa está ben de tanto vivir!

Nov 23 2011

Relaxándose

Published by under palpuxeando

Ánimo compañeira, que esta vai ser a proba definitiva —pensa ela deitada na padiola mentres agarda que lle metan no corpo eses tubiños longos pero finos, esas agullas curtas e tamén finas.
A enfermeira di que se relaxe, que pense en algo agradable para que a cousa sexa rápida. Ela busca na súa mente algún recordo agradable, pero só lle vén unha idea e vai desfiándoa:
¿Poderíase incluír no último curso da carreira de medicina unha materia obrigatoria chamada “practica co paciente”? ¿Sería posible? ¿Do xeito de “Convenio Erasmus”? Sería, por exemplo, dun mes de duración e consistiría en que os/as estudantes da prestixiosa Facultade de Medicina de Santiago fosen pacientes dos/as estudantes da non menos prestixiosa Facultade de Medicina de Badaxoz. E viceversa, claro. Pero viceversaviceversa, é dicir as parellas médico-paciente en Santiago serían paciente-médico en Badaxoz.
A cousa podería consistir en:

* Localización de todas as posibles zonas do corpo onde colocar unha vía.
* Aplicación da vía en todas elas.
* Os diferentes tipos de enema, previo xaxún de 48-72 horas.
* Colonoscopia I
* Colonoscopia II, para contrastar coa colonoscopia I
* Endoscopia I
* Endoscopia II, por se acaso a endoscopia I non sae ben
* Realización de TAC, resonancias e raios X (esta última con variación de posturas)
* Intervencións cirúrxicas de pequena consideración: extraccións de verrugas, lunares e quistes, biopsias cualificadas de “superficiais” e diferentes tipos de puncións.
* Intervencións cirúrxicas de media consideración: apendicite, hernias, papilomas varios, sen esquecer as biopsias tipo “medio e profundo”.
* Unha sesión de radioterapia
* Unha sesión de quimioterapia

Si, sería obrigatoria e incentivaríase aos/ás estudantes que non escatimasen na repetición e prolongación das ditas probas. ¿Sería suficiente incentivo dúas ducias de créditos de libre configuración?
Seguiu aumentando a lista das probas. Tamén os incentivos en xusta proporción ata que escoitou á enfermeira:
—¿Ves que rápido acabamos? Notouse que relaxaches de verdade.

Comentarios desactivados en Relaxándose

Out 09 2011

Mirando un escaparate

Published by under palpuxeando

—Avoa, ¿sabes quen se fixo unha foto coma esa?
—¿Como cal?
—Coma esa, a da rapaza que está espida.
—Non.
—A túa filla.
—¿Túa nai ten unha foto así?
—Si, bueno, parecida porque a esa míraselle o peito e a túa filla non se lle mira nada, pero está espida.
—E, ¿saíu ben? Quero dicir, que se está guapa.
—Bueno, está ben. ¿Non lle vas dicir nada? Porque está espida.
—Pero non se lle ve nada.
—A ver avoa, xa che dixen que non se lle mira nada pero está espida, ¿a ti non che importa que a túa filla teña unha foto así?
—Pois se está guapa e non se lle mira nada… Ademais non a vai poñer nun museo, está na vosa casa.
—Si, e aínda non sabe onde poñela. Eu dígolle que no seu cuarto quedaría ben e ela di que xa o pensará e xa van cinco días e aínda non o pensou. ¿Que che parece?
—Paréceme normal, á túa nai sempre lle leva tempo decidir onde colocar as cousas.
— Xa, ben. Creo que vai ser mellor que llo conte ao avó.

Comentarios desactivados en Mirando un escaparate

Set 19 2011

Rompendo o silencio

Published by under palpuxeando

Estaban deitados unha ao lado do outro gozando aínda dese cansanzo pracenteiro. El rompeu o silencio.
– ¿Onde aprendiches esa técnica?
– Saqueina dun libro.
– Si muller, si. Dun libro… Estas cousas non se aprenden nos libros.
Ela levantouse e saíu da habitación. Volveu cun libro aberto na man.
– Le este parágrafo.
– ¿Este tan pequeno?
– Ese mesmo.
Ela colocouse para durmir.
– ¡Manda carallo!
Foi o último que ela escoitou antes de deixarse levar polo sono.

Comentarios desactivados en Rompendo o silencio

Xuñ 11 2011

Nomes

Published by under palpuxeando

– Oes papá, ¿como se chamaba aquel xastre que tomaba o café no teu bar de Montevideo? Aquel que me fixo o gabán vermello e as saias plisadas.
– Que che fixo e que che regalou. ¿Acórdaste del? Pois mira que non pasaron anos.
– Moitísimos, e non me lembro do seu nome.
– Sempre viña polas once, despois de comprar o xornal e sentábase a lelo mentras tomaba o café. Os días que ti estabas no bar e o vías ías correndo para a súa mesa, sentabas en fronte del e dábaslle os bos días. El baixaba o xornal, contestábache e preguntábache se te podía convidar a algo. Ti sempre dicías “non, grazas” e el volvía subir o xornal, pero non tan aberto como o tiña antes, e finxía ler. Ti inclinábaste para poder verlle a cara e el aproveitaba para pasar a páxina e abrilo un pouco máis ata que chegaba un momento que baixabas da cadeira e lle preguntabas se non había un conto no xornal. El pasaba as páxinas, facendo que buscaba o conto e, cando che dicía que xa o atopara, ti sentabas de novo e apoiabas no respaldo da cadeira esperando que cho contase. Non había contos no xornal, inventábaos e facía que o lía. Diso non te acordas, ¿non?
– Non. Pero ¿como se chamaba?
– Téñoo na punta da lingua.
– Ben, non te preocupes. Xa o lembrarás. Vou axudarlle a mamá.
Ao pouco aparece coa resposta
– Benedetti, era o señor Benedetti.
– Vaia, coma o poeta.
– ¿De quen falades? – pregunta a nai.
– Do xastre que me fixo o gabán vermello.
– Non se chamaba así.
– ¡Ai, non! Vasmo dicir a min. E logo, ¿como se chamaba?
– Non me acordo, pero non era Benedetti.
– Faime caso, se o saberei eu. Era o señor Benedetti.
– Porque ti o dis.
– Non vos preocupedes, tanto ten.
Un par de horas despois o pai chamouna ao móbil:
– ¿Oíches? E tiña razón túa nai. Non era Benedetti, acabo de acordarme: era o señor Cortázar. Xa a estou escoitando cando llo diga, con iso de “xa che dicía eu que non era pero como ti sempre queres levar a razón.”

Comentarios desactivados en Nomes

Mai 14 2011

O que garda sempre ten

Published by under palpuxeando

Si, e sempre ten máis que limpar se segue gardando, máis que tirar se decide que non o precisa e tamén máis que lembrar cada vez que atopa de novo eses tesouros. Desta volta foi un recibo de Lorenzo e Gianni —parrucchieri per signora— ricevuta fiscale. ¡Canta maxia ten un papeliño! Levouna a unha rúa preto da famosa fonte de Neptuno en Bolonia pola que camiñaba de vagar ata que lle chamou a atención unha porta na que había un letreiro, estilo anos setenta, anunciando unha perruquería. Non o pensou moito e timbrou, subiu os dous andares e recibiuna un home de cincuenta e tantos anos. Co dicionario cubano-italiano na man, pero sen abrilo, explicouse: quería lavar e peitear. O home mandouna sentar e deulle unha revista do “corazón” para que lera mentres esperaba. Ela nin a abriu, estaba marabillada coa decoración da estancia: o mobiliario non era estilo anos setenta, era dos anos setenta. O perruqueiro rematou de poñer os rulos a unha señora, colocouna no secador e levou á nova clienta ao lavacabezas para deixala, ao rematar, sentada enfronte do espello dándolle de novo a revista. Ela pasaba as follas sen pararse moito ata que chegou a unha reportaxe onde falaban da estrea dunha película e do seu protagonista: Alessandro Gassman. Preguntou ao perruqueiro se ese home tiña algo que ver con Vittorio Gassman, contestou que era o fillo e ela comentou que algo de parecido tiñan ao que el respondeu cun “é moito máis guapo que o pai” co que ela non estivo moi de acordo:
—Mmmm… O pai tiña un tremendo atractivo incluso sendo maior, unha voz marabillosa e o sorriso máis canalla do mundo —dixo acompañando as palabras cunha ollada pícara.
O perruqueiro mirouna estrañado e non contestou, parou de secarlle o pelo e foi xunto á muller dos rulos. Ela pensou que seguro que non a entendera con esa mestura de galego-italiano-castelán que empregou e buscou no dicionario as palabras axeitadas para facerse entender mentres el sacaba os rulos, cardaba, peiteaba e botáballe unha enormidade de laca á outra clienta sen parar de falar e rir. Cobroulle, despediuna cun bico e volveu, serio, a rematar de peitear á estranxeira. Ela retomou o tema co seu italiano de dicionario. El movía a cabeza ata que apagou o secador e achegouse a unha cómoda da que sacou unha publicación, que resultou ser un calendario, deixándolla nas mans. Acendeu de novo o secador e seguiu, con certo ímpeto, co seu traballo. Ela foi pasando as follas e, aguantando a risa, recoñeceu que Alessandro era belo… belísimo, axudando así a que o cepillo escorregase con máis suavidade. Non falaron máis ata que ela se achegou ao mostrador para pagar e devolver o calendario. Mentres ela buscaba a carteira no bolso el pasaba as páxinas do calendario deixándoo aberto enriba do mostrador. Cando ela levantou a vista mirou a foto e logo ao perruqueiro que facía o típico xesto italiano, ese das puntas dos dedos xuntos co movemento das mans de diante para atrás.
Recordaba vagamente aquela foto. Decidiu buscar o calendario na rede, ese gran almacén de cousas gardadas, só que aquí nin estorban nin hai que limparlles o po. Atopouno. A foto é espectacular, sen dúbida. Aínda que ela segue preferindo o sorriso canalla, o atractivo da madurez, e a voz de Vittorio.

Comentarios desactivados en O que garda sempre ten

Next »